SVN en EFF schoolprogramma in Nepal


Datum: 28-11-2017

Stichting Veldwerk en het EFF school programma in Nepal .                              

November 2017

Stichting veldwerk werkt samen met partner EFF (Education First Foundation) om studiebeurzen voor kinderen van arme komaf te verzorgen. Door deze studiebeurzen kunnen de kinderen naar school, een diploma halen en werk vinden, waardoor ze is staat zijn hun familieleden te ondersteunen. Op dit moment ondersteunt EFF 160 studenten, er zijn vier mensen werkzaam bij EFF: Gautam (coördinator) en Bimal, Rama en Sunita (veldwerkers). Zij staan in nauw contact met de studenten.

Een van de studenten is Nikesh Gautam, een jongetje waar ik 14 jaar geleden via een collega van hoorde, dat hij het thuis niet zo best had, maar ook zijn familie niet! Hij woonde, of beter leefde bij zijn hoogzwangere moeder en stiefvader, in een kot van  1.65 meter lang bij 1.25 meter breed.  Daar lagen wat kleden op de koude vloer om op te slapen en wat doeken die als dekens diende. In het enige vrije hoekje in de kamer stond een benzine brander met wat pannetjes, om op te koken. En daar hokte de familie met de zojuist aldaar bevallen moeder.   Nikesh ging niet naar school, hij werd uit bedelen gestuurd. Met Aija, een dame uit Finland die in Kathmandu woonde en werkte en ook een kind wilde helpen bing ik op bezoek bij de familie. Bij aankomst aanschouwden wij de treurigheid van dit gezin en de pas bevallen moeder en Aija liep een eindje weg omdat zij spontaan begon te huilen, zo erg was het. Het was verschrikkelijk in dat kot.

Wat later daarna ging Nikesh naar een boardingschool (privé school die beter onderwijs biedt dan de overheidsschool), maar hij sliep nog bij zijn moeder thuis, omdat wij het gezin aan een grotere woning hadden geholpen. Voor de vader regelden wij een 'verplaatsbaar verkoopstandje', zodat hij, bij het nabij gelegen busstation, thee kon maken en serveren waarmee hij een soort van inkomen had.  Later bleek dat Nikesh beter naar een boarding school kon met dag- en nachtopvang, daarmee kon hij zich beter op zijn lessen en huiswerk concentreren . Totdat de dag kwam dat zijn vader hem van die school haalde want Nikesh moest helpen bedelen, zijn zaak was failliet gegaan. Op dat moment waren wij hem uit het oog verloren, adres onbekend. Totdat ik op een dag met de motor door een wijk van Kathmandu reed en op een  marktplein een vrouw zag lopen die ik als Nikesh’moeder herkende. Mijn EFF collega’s zijn daar achter aan gegaan en vonden moeder en Nikesh.  Hij werd terug naar school gehaald met de afspraak dat zij hem niet meer van de school mochten weghalen, wat contractueel werd vastgelegd.

     

Nu, een paar jaar later is Nikesh vanuit de lagere school waar hij met goede cijfers is geslaagd, doorgestroomd naar het hogere onderwijs, klas 11 en 12.  Dat is een 'vroege ochtend'  studie, waardoor  Nikesh  de rest van de dag tijd heeft voor een stagebaantje, waar hij zijn eerste kleine salaris verdient. 
 

Nikesh gaf onlangs op ons verzoek een kleine presentatie over zijn studie en zijn leven daaromheen. Hij zag er echt studentikoos uit, een jonge man, met een aardig pak aan en een baardje en zijn studie klonk gelukkig prima. Maar zijn leven eromheen en dat van zijn familie is nog steeds een drama. Zijn vader is te oud en te zwak om te werken, en zijn moeder gaat dagelijks naar het Tempelgebied om wat bij elkaar te bedelen. Zijn zusje woont al een poosje in een kindertehuis, dus dat is voor dit moment een zorg minder.

Nikesh vertelde ons in november 2017 dit vreselijke verhaal. Gelukkig is hij zelf op de goede weg en kan hij zijn ouders ondersteunen door zijn baantje. Wij staan hem zoveel als mogelijk bij op zijn moeilijke pad en gelukkig is er nog steeds een sponsor die hem financieel ondersteunt. Zonder de hulp van deze sponsors was Nikesh aan zijn lot overgelaten. Mocht jij ook intresse hebben om een student uit arme omstandigheden te helpen. zie hier; https://www.stichtingveldwerk.nl/helpt-u-ons/steun-een-student

Rene.   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En hieronder; Het prille begin, Nikesh en zijn familie, Kathmandu 2003

Nikesh gaat nu naar school.      Kathmandu 2003

Een voorbeeldsituatie; hoe relatief kleine hulp, grote veranderingen kunnen bewerkstelligen!

Ik werd een jaar geleden benaderd door een meisje, die meldde dat haar buurvrouw die erg arm was, juist was bevallen van een baby'tje. Zij vertelde erbij dat zij nu met 4 mensen in een kotje woonde en dat de moeder nazorg nodig had. Zij zou deze nazorg proberen op zich te nemen, maar of ik voor het oudste jongetje van 7 jaar oud, misschien scholing kon regelen.

Ik ging die dag met dat meisje op bezoek bij de kersverse moeder en trof daar een uiterst schrijnende situatie aan. De baby was juist 4 dagen oud en de moeder had de bevalling zonder professionele hulp gedaan, alleen haar echtgenoot was daarbij aanwezig geweest.
Hun “huis” is precies twee deuren breed (160 cm) 1 meter diep en twee meter hoog. Daar is de moeder onlangs bevallen, daar wonen en slapen zij nu met hun vieren, en ook de “kook-unit” is hier ook nog in gesitueerd. Er was uiteraard geen toilet of stromend water aanwezig.

      

Wat een doffe ellende en ik kon nauwelijks een enorme huilbui eronder houden.
(wat hebben zij aan mijn huilbui?)
De moeder was druk met haar baby, de vader was werkeloos en het oudste jongetje wilde naar school, maar er was geen geld beschikbaar.
Ik had juist de week ervoor contact gehad met een meisje uit Finland, zij wilde wel iets steunen, maar vertrouwde de mensen en hun gedragingen niet zo. Het meisje, Aija genaamd, was bang om opgelicht te worden voor haar zuur verdiende geld. En dat gebeurt om de haverklap in Nepal, er lopen veel handige rakkers die precies weten hoe zij een ander diens geld moeten ontfutselen met een mooi maar uiterst zielig verhaal (zoiets als dit).

     

Ik ging met Aija bij deze familie op bezoek. Direct na aankomst en deze situatie aanschouwd te hebben, zette zij haar zwarte zonnebril op, en ging even een straatje om.
Toen zij terug kwam riep zij met een natte toet onthutst uit: "Dit kan toch niet en mag toch niet?? Wat kunnen we hier aan doen?" Nee, het mag niet en het kan niet! Maar het is helaas overal rondom ons heen aanwezig. "Geen woorden maar daden" riep ik hierbij en voor het jongetje werd een school gezocht, met vroege ochtend opvang, tussendoor een kopje thee, eten, bijles en naschoolse opvang. Want Aija wilde dat hij een goede opleiding kreeg, inclusief gezond voedsel. Het jongetje, Nikesh geheten, mocht vanaf 06.00 in de ochtend op school komen. Maar hij was zo gelukkig met zijn mogelijkheid om naar school te gaan, dat hij daar elke dag al om 05.00 uur in zijn nieuwe uniform voor de deur stond te wachten.

          

Met de moeder en haar baby zijn we snel in een taxi gestapt en naar de Free-clinic van de Woman Foundation gereden. De moeder heeft daar haar nazorg gehad en de eerste weken follow up voor zichzelf en de baby. Beiden verkeren nu in een gezonde situatie.

De vader was werkeloos en vooral ook radeloos.
What to do in Kathmandu??

In gesprek met hem over hun beroerde situatie en hoe daar uit te geraken kwam hij zelf toch met het idee om zo'n klein mobiel winkeltje te starten. Dat betekent; een mand van bamboe die je op je rug van A naar B kunt dragen met wat voorraad erin zoals sigaretten, blokjes gedroogde Yak-kaas, haarspelden, armbandjes, zeep en meer van dat kleine spul. En de verkooplocatie is dan in de omgeving van een busstop. Zogezegd, zogedaan, wij hebben hem geld gegeven, hij kocht al dit spul en startte zijn draagbare winkeltje. Ook hij was al erg vroeg bij het busstation te vinden, in de wijk Chabahil waar ook hun woonkotje ligt.

     

Na een poosje ging ik daar op bezoek en vroeg naar de situatie. Hij vertelde; “de verkoop gaat goed, maar de mensen vragen mij of ik ook niet wat thee kan maken, maar dat kost extra investering, geld wat ik niet heb!”.
Wij hebben hem vervolgens wat extra geld geven om een benzine brander aan te schaffen, 20 thee kopjes, een steelpannetje en een wat groter bamboerekje.

Na een poosje ging ik weer met Aija bij hem op bezoek. Hij en zijn vrouw stonden nu samen aan de weg thee te verkopen, zo ook gekookte eieren en de eerdere handel zoals de sigaretten Die gaan in Nepal per stuk en hij steekt ze ook nog even aan voor de klant.

Nikesh krijgt nazorg van ons wat betreft zijn studie en hij is inmiddels de beste van zijn klas. De leerkrachten en de hoofdmeester zijn uiterst gecharmeerd van deze enthousiaste leerling. De baby groeit als kool en vader en moeder hebben ondertussen wat winst gemaakt. Daarmee zijn zij uit hun veel te kleine kotje verhuisd naar een stenen ruimte, 6x zo groot met twee aparte woongedeeltes, een gedeeld toilet en een waterpomp op het binnenplaatsje.

Deze familie is nu zeker nog niet rijk, maar hun zoon gaat naar een goede school, wat hun toekomst en oude dag voorziening wordt. Hun leefomstandigheden zijn vele malen beter als voor onze ontmoeting en hulp. Zij zijn gezond, hebben een baan met een vast dagelijks inkomen én zij zijn gelukkig met elkaar!

 

 

 

 

 

     

Dit is voor ons het bewijs, dat zeer kleinschalig hulp, uiterst positieve gevolgen kan hebben voor één kind, danwel een heel gezin. En daar doen wij het voor!

En onze dank gaat in dit speciale geval van Nikesh en zijn familie uit, naar de hulp en financiële steun van Aija.

Voor meer informatie over school en studie support voor de kinderen in Nepal; kijk even op de Stichting Veldwerk pagina;  
Studiefonds,  https://www.stichtingveldwerk.nl/helpt-u-ons/steun-een-student.

Met voor nu de groeten vanuit Kathmandu,
René Veldt, Stichting Veldwerk, geen woorden, maar daden!

     

 


Naar nieuwsoverzicht



© 2015 Stichting Veldwerk. Geen woorden, maar daden.